“Bij betaalde seks hoef ik niks terug te geven”
Over de cliënt in dit artikel: Bram is een gefingeerde naam. Herkenbare details zijn aangepast.
Waarom betaalde seks zo’n diepe wond slaat
Bij vreemdgaan met betaalde seks komen meerdere pijnlagen samen. Ten eerste is er de bewuste keuze: het is geen “overkomen” verliefdheid of een uit de hand gelopen avond, maar een geplande, herhaalbare transactie. Dat maakt het moeilijker om te vergoelijken — je partner zocht het actief op.
Ten tweede raakt het de intimiteit op een rauwe manier: seks wordt losgekoppeld van gevoel en gereduceerd tot iets dat te koop is. Veel bedrogen partners vragen zich daardoor af wat hún intimiteit dan nog waard was.
Daarnaast spelen schaamte en taboe een grote rol. Over een affaire kun je nog praten; betaalde seks voelt voor veel partners als iets “smerigs” waarmee ze zichzelf besmet voelen.
Tot slot is er meestal sprake van een langdurig dubbelleven: leugens, geld dat stiekem werd uitgegeven, herhaald gedrag. Niet één misstap, maar een patroon. Dat ondermijnt het vertrouwen fundamenteler dan een eenmalige uitglijder of een echte verliefdheid.
“Beste Annette,
Mijn naam is Bram, ik ben 69 jaar en mijn vrouw is er onlangs achter gekomen dat ik een geheim leven leid. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ik ben in de afgelopen vijftien jaar met regelmaat naar prostituees, clubs en massagesalons geweest, waar ik betaald heb voor seks.
Het huis is ontploft. Mijn vrouw heeft hier intens veel verdriet van, is woedend — en terecht. Ik wil heel graag met jou onderzoeken waarom ik dit eigenlijk doe en hoe ik van die drang afkom. Kan dat?
Vriendelijke groet, Bram”
Elke dag komen er mails binnen met aanvragen voor trajecten, met een korte of soms iets langere uitleg. Vaak herkenbare situaties. En soms situaties die ik minder vaak tegenkom in mijn praktijk. Eerlijk: betaalde seks als thema kom ik niet dagelijks tegen. Maar het onderzoek naar het waarom achter ons gedrag — dat is precies waar mijn expertise ligt. Net als de vraag: hoe zorg je ervoor dat je niet opnieuw in je eigen patroon terechtkomt? Want welk gedrag het ook is, daaronder ligt vrijwel altijd hetzelfde mechanisme. Dus ik antwoord positief.
Een vriendelijke man, op zijn hoede
Als we elkaar online ontmoeten, maak ik kennis met een vriendelijke man. Als ik hem op straat zou zien lopen, zou ik niet denken dat hij onderweg zou kunnen zijn naar betaalde seks. Hij is lang, kaal, slank, heeft een mooie, ietwat verlegen glimlach en een twinkeling in zijn ogen — die snel verdwijnt zodra hij over zijn situatie en de pijn van zijn vrouw vertelt. Dan wordt zijn blik direct triest. Er klinkt een voorzichtigheid in zijn stem als hij over zichzelf praat. Hij is op zijn hoede, alsof hij zich afvraagt wat ik van hem denk en zich nog niet veilig genoeg voelt om zijn ziel en zaligheid op tafel te leggen.
De foto van het gezin
Om erachter te komen wat ten diepste de reden is waarom hij doet wat hij doet, begin ik met een familieopstelling. We maken online een ‘foto’ van zijn gezin van herkomst en van wat zich daar allemaal heeft afgespeeld. En dat is veel. Zijn moeder was sterk gericht op Bram, de oudste van zes. Ze had geen goed contact met haar man en richtte zich op haar oudste zoon.
“Ik voelde me trots naast mijn moeder,” vertelt Bram. “Soms leek het wel alsof ik de vader van het gezin was, naast haar. Ik was blij dat ik haar zo kon helpen. Tenminste, tot het moment waarop ik wilde uitvliegen. Daar had zij moeite mee, en ineens voelde mijn moeder als een soort ballast.”
En hij vervolgt: “Mijn vader stond eigenlijk ver van mij af. Hij was veel met mijn broertjes bezig. Toen mijn broertje me eens vertelde dat hij advies had gevraagd aan onze vader, dacht ik: oh, kún je dat dan, iets aan onze vader vragen?”
Tijdens deze sessie spreekt Bram de woorden uit die mij een heel stuk verder helpen:
“Als ik in een massagesalon ben, vraagt de dame in kwestie niks terug. Mijn moeder gaf me liefde, maar ik moest altijd iets voor haar doen.”
Die zin zet ik bovenaan mijn aantekeningen:
Bij betaalde seks hoef je niks terug te geven.
Het jongetje in het bos
In een volgende sessie werken we met zijn ‘delen’. Want natuurlijk, we zijn één mens, maar een deel van ons wil dit, een ander deel wil dat. Weer een ander deel maakt zich heel groot en wil beschermen tegen oude pijn — en weer een ander deel ís die pijn.
Ook dat wordt een belangwekkende sessie, want er komt naar boven dat John zich als kind vaak verstopte in het bos, in de hoop gevonden te worden. Maar dat gebeurde nooit. Dus bleef hij ongezien weg, totdat hij het zat was en zelf maar weer tevoorschijn kwam.
Ook dit zet ik bovenaan mijn aantekeningen:
Hij verstopt zich in een salon om gevonden en gezien te worden. Dat gebeurt niet — en dus blijft hij leegte voelen.
We onderzoeken vervolgens op welke momenten hij de behoefte krijgt om de afslag te nemen in de auto, richting betaalde seks. En ja, ook daar komt iets concreets uit: op momenten dat hij zich leeg, ongezien en niet erkend voelt.
Het gaat dus helemaal niet om de seks en de lust. Het gaat erom niets te hoeven teruggeven op emotioneel vlak. Het gaat om je gezien en erkend voelen.
Ik schrijf een uitgebreide hypothese en stuur die aan Bram, met de vraag of hij zich erin herkent. Het blijft even stil. Dan komt er een bericht terug: “Annette, ik moest dit even laten landen. Het klopt. Wat erg. Wat erg dat ik dit niet besefte. Maar nu de hamvraag: hoe ga ik met deze wijsheid om?”
De STOP-kaart
Gelukkig hebben we nog een sessie gepland, en daarin maken we samen de STOP-kaart. Bij elke impuls (standje 5,5) doorloopt John deze stappen:
- Voel: wat voel ik nú? Eenzaamheid, afwijzing, spanning, boosheid, schaamte, leegte, verdriet of rusteloosheid?
- Onderzoek: ga in gesprek met het deel dat wil gaan. Wie in mij wil nu naar de massagesalon? Welke vluchtroute zoekt dat deel, en waarom?
- Deel: bel je vrouw en vertel hoe je je voelt. Niet “ik wil naar de hoeren”, maar bijvoorbeeld: “ik voel me vandaag machteloos.”
En voor als de impulsgolven boven de 5,5 uitkomen, is er het noodplan:
- Niet rijden
- Niet internetten
- Niet zoeken
- Twintig minuten wandelen
- Opschrijven wat ik wérkelijk nodig heb
- Mijn vrouw informeren
- Pas daarna opnieuw beslissen
De hamvraag voor Bram blijft: hoe herken je het moment waarop het jongetje in het bos weer wil verdwijnen?
Een nieuwe fase
Bram en zijn vrouw hebben het gered. Dat schrijf ik nu in één zin, maar het heeft ruim een jaar geduurd — een jaar van moeilijke gesprekken, terugkerende woede en verdriet, en kleine stapjes vooruit. Naast het traject bij mij zijn Bram en zijn vrouw samen bij een collega in relatietherapie geweest, om aan het herstel van vertrouwen te werken. Stap voor stap leerde Bram om zijn leegte uit te spreken in plaats van weg te rijden, en leerde zijn vrouw om — met vallen en opstaan — weer op hem te durven bouwen.
Ik ben trots op Bram. Het is snel verteld, maar hij heeft een immens traject afgelegd. En zij samen ook. Want het valt voor de duivel niet mee om erachter te komen dat je man is vreemdgegaan, en al helemaal niet dat hij naar prostituees is geweest. Dat is een extra moeilijkheidsgraad. Maar hun verhaal laat zien: wie bereid is om écht naar zichzelf te kijken, kan ook uit het diepste patroon klimmen.
Bram (niet zijn echte naam) heeft me toestemming gegeven het verhaal geïnspireerd op zijn verhaal te mogen publiceren.
Niet vergeten: kijk op https://ontrouwexpert.nl/het-affaire-cafe/ en kijk wanneer jouw thema besproken wordt, je bent van harte ❤️ welkom!