Lieve allemaal,
Helaas kon ik er tijdens het affaire cafe van 15 oktober niet fysiek bij zijn. Dit heeft alles te maken met dat mijn man niet meer achter mijn keuze stond om hier aan deel te nemen. Het afgelopen half jaar, want zo lang is het geleden dat het bij ons ‘’uit is gekomen’’, zijn voor ons een rollercoaster geweest.
Uit elkaar, toch weer bij elkaar, ruzies en het vertrouwen wat weer hersteld moet worden. Het doet hem te veel verdriet en pijn als ik over deze periode praat, terwijl het mij wel heel erg helpt erover te praten. Zo zie je ook maar weer hoeveel pijn het met zich meebrengt. Maar omdat ik niets liever wil dan dat het weer helemaal goed komt tussen ons, had ik besloten hier niet fysiek aan deel te nemen en heb ik met Annette besproken deze brief te schrijven.
Twaalf jaar geleden leerde ik P kennen, de man met wie ik mijn huidige man heb
bedrogen. Toen was ik nog vrijgezel, maar hij zat al wel in een relatie met degene die nu zijn vrouw is. Hij had haar een tijdje voordat wij elkaar leerde kennen ten huwelijk gevraagd.
Maar toen leerde wij elkaar kennen… En het was al vrij snel raak. We hadden een enorme aantrekkingskracht en vertrouwde elkaar alles toe. In dit verhaal was ik dus de derde. We spraken elkaar iedere dag via app of mail en spraken ook af. Ondanks dat er een grote afstand tussen ons zat van meer dan 100km. Ik heb het laatst ergens teruggevonden aan de hand van foto’s en verwijderde mails, maar het heeft toen ongeveer 7 a 8 maanden geduurd.
Ik sliep toen met enige regelmaat bij vrienden en op een gegeven moment kreeg ik een app van P. Die vriend pakte mijn telefoon om deze aan mij te geven en zag iets staan waardoor hij dacht dat ik in een relatie zat. Dus hij vroeg aan mij waarom ik niet had verteld dat ik een vriend had. Ik ontkende dit en probeerde er omheen te praten, maar na wat aandringen heb ik verteld hoe de vork in de steel zat. Hij zei mij dat ik zo niet was en dat ik dit meteen moest afkappen. Als ik het niet ging doen, ging hij op facebook op zoek naar zijn vriendin en vertelde hij het haar. Ik heb toen in blinde paniek naar P gebeld en gezegd wat zich had afgespeeld. Hij raakte toen ook in paniek en is vanuit zijn werk meteen naar huis gereden. Die vriend had mij inmiddels verteld dat hij P zijn vriendin een bericht via facebook had gestuurd. Tot op de dag van vandaag weet ik niet zeker of die vriend dat ook daadwerkelijk heeft gedaan. Toen P thuiskwam, was er niets aan de hand, dus hij heeft het haar toen ook niets verteld. Maar het contact tussen ons was wel klaar. Dat heeft me toen heel veel verdriet gedaan en het heeft me toen ook veel moeite gekost om over hem heen te komen. Het was heel abrupt, maar ik kon niets anders dan verder gaan met mijn leven. Toen we een paar maanden verder waren, leerde ik mijn huidige man, D, kennen. We hadden het superleuk samen en ik vergat P.
Na een tijdje kreeg ik een app van P. Het was een week na hun bruiloft en hij wilde mij vertellen dat hij de week voor hun bruiloft alles aan haar had opgebiecht. Hij vertelde mij dat hij de keuze bij haar had gelaten of ze nog wilde trouwen, dat wilde ze nog wel. Ik gaf in die app aan dat ik blij voor hem was, dat ze alsnog getrouwd waren en dat ik hoopte dat het verlichting gaf nu hij alles had opgebiecht. Weer een tijdje later kreeg ik weer een app, hij was voor het eerst vader geworden. Ik weet nog dat ik dat toen wel een lastig appje vond om te krijgen, hoewel ik het hem natuurlijk wel heel erg gunde. Ik feliciteerde hem, maar ging ook weer verder met mijn leven. Weer een tijdje later kreeg ik weer een app dat hij me miste. Ik gaf toen aan dat ik nog steeds samen was met D en dat we het leuk hadden samen, dus dat dit contact eigenlijk niet echt meer kon. Hij luisterde daar toen naar. En heel af en toe kreeg ik nog een appje waarin hij dan net deed of het naar de verkeerde persoon was gestuurd, maar dan toch even vroeg hoe het met me ging. Ik gaf er toentertijd niet veel aandacht aan. Ik denk dat ik hem daarna 10 jaar echt niet meer had gesproken. Twaalf jaar als je kijkt naar wanneer ons contact abrupt beëindigd is, maar 10 jaar dat we elkaar echt niet spraken. En toen eind 2025…
Mijn man keek voor zijn werk op een website en ik zat naast hem en keek toevallig mee. En daar stond een foto van P. Ik herkende hem meteen en toen mijn man meer naar beneden scrolde zag ik ook zijn naam staan wat bevestigde dat hij het echt was. Ik zei hier niets over tegen mijn man, wat natuurlijk al fout is. Maar merkte wel aan mezelf dat ik heel nieuwsgierig was hoe het met hem zou gaan. Het bleef een paar dagen door mijn hoofd spoken en toen ben ik uiteindelijk op zijn LinkedInpagina gaan kijken, om te zien hoe het met hem ging. Diezelfde avond kreeg ik vanuit hem een connectieverzoek en ik accepteerde deze. En ik stuurde hem de volgende dag een berichtje dat het lang geleden was en hoe het met hem ging. We raakte weer aan de praat en die avond zei hij dat er ook mensen vanuit zijn werk mee konden kijken op zijn LinkedIn, dus dat het misschien handiger was om weer telefoonnummers uit te wisselen, want die hadden we niet meer van elkaar. Ik herinner me nog dat hij toen nog zei; We weten welke kant we niet op moeten gaan. Maar die kant ging het dus al snel wel weer op. We appte weer hele dagen met elkaar en er zaten dagen tussen dat we 5 a 6 uur (!) met elkaar aan het bellen waren. En we spraken weer een keer af. Ons contact was heel intens en het begon het moment dat we wakker werden en het eindigde rond 2, 3 of soms zelfs 4 uur ’s nachts. Bizar. Ik heb me in die periode als een verschrikkelijk persoon tegenover mijn man gedragen. Ik was stiekem met P aan het bellen boven terwijl mijn man beneden zat en dan bleef ik echt niet voor 5 minuten weg. Ik zat compleet in mijn eigen bubbel. Of nou ja, onze bubbel. En we hebben geprobeerd het te stoppen. We hebben een avondklok ingesteld, we mochten elkaar niet meer spreken na 7 uur ’s avonds, maar dit lukte niet. We hebben een aftelkalender gemaakt, P kwam met de einddatum 14 februari. Dat zou de laatste dat zijn dat wij contact hadden, maar al snel waren we het erover eens dat dit ook niet zou lukken. Compleet verslaafd aan elkaar en aan het contact.
We hebben het er wel eens over gehad of mijn man en zijn vrouw iets door zouden hebben, maar binnen enkele seconden kwamen we tot de conclusie dat dit niet zo was en gingen we weer verder waar we gebleven waren. We waren allebei niet van het slecht praten over onze partners tegenover elkaar. Wat we wel zeiden tegen elkaar was dat we iets mistte in onze relaties en dat we dat wel in elkaar vonden. Zoals ik al zei zaten we zo in een bepaalde bubbel dat we daarin compleet uit het oog verloren hoeveel pijn en verdriet we onze partners hiermee zouden doen. We hebben het bijna iedere dag wel tegen elkaar gezegd, dat wat we bij elkaar hadden, we nog nooit voor een ander zo hadden gevoeld. En hoe bizar het was dat het net leek alsof er nooit 12 jaar tussen had gezeten. We vertrouwde elkaar volledig. En ook de ‘’Wat als’’ vraag kwam regelmatig voorbij. Wat als hij 12 jaar terug kon en toen een andere keuze had gemaakt. Wat als ik wegging bij mijn man. Wat als we bij elkaar kwamen, waar gingen we dan wonen, we konden echt niet bij hem in de buurt wonen, maar ook zeker niet bij mij, want dat konden onze partners niet aan. Het waren geen daadwerkelijke plannen, maar we hebben het wel besproken. Maar echt schuldig voelde ik me toen nog niet. Dat kwam pas later. Toen mijn man erachter was gekomen doordat hij in mijn telefoon had gekeken en toen de vrouw van P een bericht had gestuurd met wat er speelde. Het schuldgevoel wat ik toen kreeg, kan ik bijna niet in woorden uitdrukken. Het ging door merg en been. Ik voelde me schuldig tegenover mijn man, wat had ik hem aangedaan! Tegenover onze kinderen, omdat ik ook ergens een gevoel had dat ik hen ook bedrogen had. Tegenover de vrouw van P en zijn kinderen. Ik had toentertijd haar bruiloft al verpest en nu verpestte ik weer haar leven. Hele dagen, weken, maanden kon ik alleen maar huilen.
Wat mij heel erg hielp was er over te praten met mijn vriendinnen en mijn zusje. Maar dat vond D juist lastig. Omdat hij het het liefst binnen 4 muren wilden houden.
Niemand van hen begreep waarom ik het had gedaan en iedereen had ook meteen een mening over P. Wat ze aan zijn kant ook vast over mij zullen hebben. Ik heb veel gewandeld, ben met praktijkondersteuners gaan praten en met psychologen. Alles om mezelf beter te begrijpen en waarom ik dit deed. Want ik had toch een heel goed leven, mooi gezin, groot vrijstaand huis, geen financiële zorgen en toch had ik het allemaal op het spel gezet. Ik zit nog steeds wel in dat proces, ik ben inmiddels wel zover dat ik weet dat ik het ook deed omdat ik me vaak niet gezien voelde door mijn man. En door P werd ik op handen gedragen. Het is heel goed voor je ego als iemand constant tegen je zegt hoe mooi je bent, hoe speciaal je voor diegene bent. Het werkt echt als een verslaving.
Het zal nog lang duren voordat mijn man mij weer helemaal gaat vertrouwen. Hij heeft ook uitgesproken dat hij niet weet of dit ooit volledig terug zal keren.
Dat doet mij ook veel verdriet, maar ik begrijp het zeker. Hij is voor een bepaalde tijd iedere dag voorgelogen. Dat doet wat met je vertrouwen.
Op de momenten dat ik me of schuldig begon te voelen en het toch ergens begon te knagen, stuurde ik P vaak een berichtje. Dan zei ik, ‘’Als je het wil stoppen dan moet je het eerlijk zeggen’’ Maar ik was dan iedere keer ook weer opgelucht als hij zei dat hij het niet wilde stoppen. En zo werd op de en of andere gekke manier mijn schuldgevoel ook minder. Blijkbaar waren we er nog niet klaar voor om het te stoppen en was ik hierin niet de enige, dus we konden nog doorgaan. Als ik dit nu teruglees denk ik echt bij mezelf hoe ik zo egoïstisch heb kunnen zijn. Maar die dopaminerush, daar ging ik heel goed op. Niet dat dat alles goedpraat, zeker niet, maar echt helder nadenken deed ik toen niet. Ik dacht blijkbaar alleen maar aan het fijne gevoel wat ik ervan kreeg en het plezier wat ik hoorde in P zijn stem. Het vreemde is ook dat toen wij hadden afgesproken en hij mij notabene thuis had afgezet, ik me totaal niet schuldig voelde. Ik appte hem nog hoe fijn het was geweest. En iets later kwamen de kinderen en D binnen en ging ik ook verder in dat leven. Ik voelde me heel energiek en was weer helemaal opgeladen. Dat is trouwens ook iets wat P tegen mij zei dat zijn vrouw tegen hem had gezegd toen wij contact hadden. Dat ze hem sinds lange tijd niet meer zo gelukkig en vrolijk had gezien. En hij zei dan tegen mij dat dat dus door mij kwam. Daarmee wil ik dus ook zeggen dat je bijna een soort van ontoerekeningsvatbaar wordt, het is oprecht een verslaving, je kan niet meer helder nadenken en gaat op complete adrenaline. Ik begrijp dat ik ertoe in staat was, omdat ik iets fundamenteels mistte in mijn eigen relatie. Ik werd niet genoeg gezien. Ik werd gezien als een soort van huismoeder, terwijl ik dat bij lange na niet ben. Ik miste waardering, iemand die me zei dat ik er goed uit zag. En dat alles kreeg ik nu wel van P. Dus ja, vanuit dat oogpunt snap ik dat ik ertoe in staat was. Maar dat maakt het schuldgevoel er echt niet minder om. Ik zal ermee moeten leven dat ik mijn man heb bedrogen en dat is iets wat ik nog iedere dag met mij meedraag.
Als ik in zijn ogen kijk zie ik soms de pijn en het verdriet wat ik hem en ons gezin heb aangedaan, maar ik vind ook dat ik dat moet ondergaan. Want, ja, wij hadden al onze problemen voordat ik de fout inging, maar ik heb er wel zelf voor gekozen om deze weg in te slaan. Ik had juist de confrontatie aan moeten gaan met mijn man en hem vertellen dat ik niet helemaal gelukkig was. Dan hadden we samen kunnen kijken hoe we dit beter konden maken. Maar dat was juist mijn probleem. Ik praat niet. Dat vind ik nog steeds moeilijk. Ik moet mezelf dwingen om mijn gevoel te bespreken met mijn man, ondanks dat het ook soms dingen zijn die hij echt niet leuk gaat vinden om te horen. Maar als je daar samen aan gaat werken, brengt het je alleen maar dichter bij elkaar.
Nu moeten we (en zijn we) ook hard aan het werk, relatietherapie, samen praten, weer uitjes met z’n 2 plannen, uitjes met ons prachtige gezin en open en eerlijk zijn. We hebben nog een hele lange weg te gaan. En we weten allebei nog niet wat de toekomst ons gaat brengen, maar dat is voor ons nu niet het voornaamste. We moeten onze relatie weer steentje voor steentje op gaan bouwen en dat is nu eenmaal niet van de een op de andere dag gedaan.
Bente
Lieve Bente, dankjewel voor jouw verhaal. En dt je het uitgeschreven hebt voor de aanwezigen op 15-10, voor mij en voor iedereen die het wil lezen om ervan te leren. Lieve groet,
Annette