Ontrouw verjaart niet
Op 15 oktober schuiven vier vrouwen aan bij het Affaire Café. Alle vier maakten ze ontrouw mee, maar elk vanuit een andere plek aan tafel: de bedrogen partner, de vreemdganger en de derde. ‘Het is niet altijd zo zwart-wit als de buitenwereld denkt.’
Over ontrouw wordt veel geoordeeld en weinig gepraat. Wie bedrogen is, krijgt medelijden. Wie vreemdging, krijgt een oordeel. En wie de derde was, krijgt meestal helemaal geen stem. Zelden zitten ze samen aan één tafel. Bij het Affaire Café gebeurt dat wel: Maaike, Bente, Eva en Annette vertellen er hun verhaal, elk vanuit een andere rol in hetzelfde drama.
‘Mijn intuïtie heb ik jarenlang weggeduwd’
Voor Maaike is de tijd geen heelmeester gebleken. ‘Ontrouw verjaart niet,’ zegt ze. ‘Dat het lang geleden was, maakte het niet makkelijker.’ Wat haar misschien nog het meest verbaasde, was de stilte om haar heen. ‘Mensen wilden er niet over praten, terwijl ik daar wel heel veel behoefte aan had. Ik merkte dat er een groot taboe op zat. En nog steeds zit.’
Achteraf weet ze precies waar het begon te wringen. ‘Mijn gevoel en intuïtie geloven en volgen. Mijn intuïtie heb ik jarenlang weggeduwd.’ Haar les is even eenvoudig als lastig: ‘Luisteren naar elkaar en blijven communiceren. Zeggen hoe je je voelt, hoe moeilijk dat soms ook is.’
Inmiddels schrijft ze er een roman over. Niet om oude wonden open te houden, maar omdat haar verhaal goed afloopt. ‘Dat taboe mag eraf. Delen is helen. En mijn verhaal heeft een goed einde. Dat wil ik ook graag vertellen.’
‘Het schuldgevoel vond ik het heftigst’
Bente had thuis een man en kinderen toen ze een verhouding kreeg met een man die zelf ook een gezin had. Ze praat er opvallend onverbloemd over. ‘Achteraf vond ik het heftig om te merken dat ik toentertijd bewuste keuzes maakte om verder te gaan met het contact, hoewel we ons er allebei van bewust waren dat we thuis natuurlijk nog een gezin hadden. We hebben het daar ook echt wel over gehad, maar hadden dan toch niet de tegenwoordigheid van geest om het ook daadwerkelijk te stoppen.’
Wat volgde, was een schuldgevoel dat alle kanten op ging. ‘Tegenover mijn man, mijn kinderen, zijn vrouw en zijn kinderen.’
Haar belangrijkste inzicht gaat niet over de affaire zelf, maar over wat eraan voorafging. ‘Ik heb vooral geleerd dat ik naar mijn gevoel moet luisteren en het ook moet durven uitspreken, in dit geval tegenover mijn man. Zeggen waar ik tegenaan loop en wat me ongelukkig maakt, en mezelf niet compleet wegcijferen, want daardoor werd ik steeds ongelukkiger.’ Ze kiest haar woorden zorgvuldig: ‘Dan had ik misschien niet kunnen voorkomen dat dit gebeurde, maar wel dat ik het zo ver heb laten komen.’
Dat ze nu aanschuift, doet ze voor anderen. ‘Ik hoop dat ik er mensen mee kan helpen. Mensen die in hetzelfde schuitje zitten. En ik wil laten zien dat het niet altijd zo zwart-wit is als de buitenwereld denkt.’
‘Ik ben aan een dood paard aan het trekken’
Eva was de derde. Ze kwam net uit een heftige, destructieve scheiding en dacht dat ze al een heel eind was. ‘Ik had destijds ook veel gesprekken met een systeemtherapeut. Toch bleef ik twee jaar in een verhouding waarin ik steeds meer verlangde naar affectie, intimiteit en wederkerigheid.’
Het grootste deel van die twee jaar was haar blik op hem gericht. ‘Ik betrapte mezelf steeds vaker op de vraag waarom hij niet echt voor mij koos. Ik deelde veel van mijn gevoelens, probeerde steeds opnieuw de verbinding te verdiepen en verlangde naar meer beweging van zijn kant.’ Tot er een zin door haar hoofd schoot die ze niet meer kon negeren. ‘Ik hoorde mezelf letterlijk denken: ik ben aan een dood paard aan het trekken.’
Dat inzicht deed pijn. ‘Ergens wist ik natuurlijk allang dat het uitblijven van beweging óók een antwoord was. Alleen wilde ik dat antwoord niet accepteren. Ik bleef hopen, proberen en verlangen, terwijl ik tegelijkertijd voelde dat ik mezelf daarin steeds meer tekortdeed.’
Wat ze daaronder vond, was een laag zelfbeeld. ‘Ik nam genoegen met wat ik zelf weleens broodkruimels noemde.’ Maar zo eenvoudig was het niet, zegt ze eerlijk. ‘Het paradoxale was dat die broodkruimels me op sommige momenten ook ontzettend goed uitkwamen. Ik voelde me seksueel begeerd, aantrekkelijk en gewild. Er was veel wat ik fijn vond aan onze verbinding.’
Pas later kwam het inzicht dat ze het meest confronterend vond. ‘Hoewel ik zo verlangde naar diepe liefde en verbinding, was ik daar zelf misschien ook helemaal nog niet klaar voor. Na hem ontmoette ik meerdere mannen die wel volledig beschikbaar waren, maar die ervoer ik dan al snel als behoeftig. Juist de afstand waar ik bij hem zo tegenaan liep, bood me blijkbaar ook iets.’ Ze dacht dat ze vooral moest leren om niet langer genoegen te nemen met te weinig. ‘Maar ik moest óók leren om werkelijk te kunnen ontvangen waar ik zo naar verlangde.’
Het moeilijkste was erkennen wat ze eigenlijk al wist. ‘Ik wilde heel graag vanuit liefde blijven handelen. Maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn woorden en mijn gedrag steeds verder uit elkaar begonnen te lopen. Ik zei dat ik vanuit liefde wilde blijven verbinden, maar ondertussen voelde ik steeds meer frustratie, teleurstelling en soms zelfs boosheid.’ Uiteindelijk moest ze accepteren dat liefdevol handelen soms betekent dat je stopt met trekken. ‘En de werkelijkheid accepteert zoals die is.’ Een echt afgerond einde kwam er niet. ‘Je kunt besluiten uit een verhouding te stappen, maar daarmee zijn de gevoelens en de geschiedenis natuurlijk niet ineens verdwenen.’
Waar Bente worstelde met schuld, zegt Eva iets wat aan tafel ongetwijfeld zal schuren. ‘Ik heb me destijds nooit schuldig gevoeld tegenover zijn partner. Dat vind ik ergens best spannend om hardop te zeggen, omdat ik weet dat het veel kan oproepen. Maar het is wel mijn waarheid. Zijn relatie met haar voelde voor mij als zijn verantwoordelijkheid. Dat betekent niet dat mijn keuzes geen gevolgen konden hebben voor haar, maar het schuldgevoel dat mensen misschien verwachten, heb ik nooit zo ervaren.’
Inmiddels kijkt ze met veel mildheid terug. ‘Deze man en onze verhouding hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn ontwikkeling. Niet omdat het altijd fijn was, maar omdat ik mezelf er op zoveel verschillende lagen in ben tegengekomen.’ Ze verdiept zich nu in vrij relateren, exclusiviteit, verlangen en eerlijkheid, en in de vraag wat een relatie werkelijk duurzaam maakt. Trouw is voor haar meer geworden dan niet vreemdgaan. ‘Het gaat ook over de moed om eerlijk te zijn over wat er in je leeft, zelfs wanneer die waarheid consequenties heeft. Misschien is dat voor mij wel de essentie van duurzame verbinding: niet dat je elkaar alles kunt beloven, maar dat je bereid bent eerlijk te blijven, ook wanneer het schuurt.’
‘Het allerbeste medicijn voor mijn verlatingsangst’
Annette ging zelf vreemd en begreep jarenlang niet waarom. ‘Het was een leerzame tocht van jaren,’ zegt ze. De laatste puzzelstukjes vond ze pas toen ze haar boek Sterker Na Ontrouw schreef. ‘Dat was één grote confrontatie, vooral met mijn eigen verhaal.’
Wat ze daarin tegenkwam, was een oude angst. ‘Het moeilijkste vond ik om voor mezelf te kiezen. Om trouw te zijn aan mezelf. Om geen ander nodig te hebben om me heel te voelen. En de angst om verlaten te worden.’ De herkenning, het vertrouwde met haar affairepartner was de onbeschikbaarheid. Met haar podcast en het Affaire Café wil ze het gesprek gaande houden. Ze is ervan overtuigd dat elke affaire iets te leren geeft, mits je bereid bent te kijken. ‘Elk ontrouwverhaal is een verhaal met levenslessen. Het onderzoek naar die lessen heb je zelf te doen. Doe je het? Dan kom je er sterker na ontrouw uit. Doe je het niet? Dan neem je je to-dolessen mee naar een volgende situatie of lover.’
Voor haar is het meer dan een persoonlijk project. ‘Ik voel hier een missie: vechtscheidingen voorkomen, en daarmee ook voorkomen dat kinderen de dupe worden.’
Vier verhalen, één les
Wie de vier verhalen naast elkaar legt, ziet iets opvallends. De bedrogen vrouw, de vreemdgangers en de derde komen, elk langs een eigen route, op hetzelfde punt uit: luister naar wat er in je leeft, en spreek het uit. Maaike duwde haar intuïtie weg. Bente cijferde zichzelf weg. Eva bleef trekken aan iets wat er niet kwam. Annette zocht in een ander wat ze in zichzelf moest vinden.
En ze zijn het lang niet over alles eens. Waar de een gebukt ging onder schuld, voelde de ander die nooit. Precies daarom is dit gesprek waardevol. Of, zoals Eva het zegt: ‘Niet om gedrag goed te praten of te veroordelen, maar om werkelijk te proberen elkaar te begrijpen.’
Wie alleen het verhaal van één kant hoort, houdt het oordeel. Wie ze allemaal hoort, krijgt begrip.
Schuif aan bij het Affaire Café Op 15 oktober gaan Maaike, Bente, Eva en Annette met elkaar en met jou in gesprek over ontrouw, vanuit alle kanten. Of je nu bedrogen bent, zelf vreemdging of de derde was: je bent welkom. 👉 Meld je nu aan via https://ontrouwexpert.nl/het-affaire-cafe/
🙋♀️ Annette Burgers. 🌐 Dé Ontrouw Expert van Nederland. ❤️ Claritygesprek
📕 Sterker na ontrouw 🎤 De Ontrouw Expert ☕️ Het Affaire Café